sobota, 2 maja 2015

Igrzyska śmierci oczami #Ivy

Autor: Suzanne Collins
Tytuł: „Igrzyska śmierci”
Oryginalny tytuł: „The Hunger Games”
Seria: „Igrzyska śmierci”
Tom: I
Przekład: Małgorzata Hesko-Kołodziejska oraz Piotr Budkiewicz
Wydawnictwo: Media Rodzina
Ilość stron: 352


Dawna Ameryka Północna to jedynie wspomnienie. Na jej ruinach powstało państwo Panem, w centrum którego stoi niewyobrażalnie bogaty i imponujący swoją architekturą Kapitol otoczony przez podporządkowane mu dwanaście dystryktów.
Dyktatorskie władze stolicy krótko trzymają mieszkańców dystryktów. Podległe Kapitolowi rejony są zmuszane do corocznych dożynek, podczas których zostają wylosowani chłopak i dziewczyna w wieku od dwunastu do osiemnastu lat. Nie robią tego po to, by zapewnić swoim młodym mieszkańcom spokój. Ta ceremonia podlega pod regulamin Głodowych Igrzysk Śmierci, gdzie dzieci są wysyłane, by walczyć między sobą na arenie na śmierć i życie. A wszystko to jest emitowane w telewizji i uznawane za ogromne show.
Katniss Everdeen, szesnastoletnia mieszkanka Dwunastego Dystryktu, aby uratować swoją młodszą siostrę, która została wylosowana, postanawia się zgłosić na ochotnika w tej chorej grze. Wie, że ma marne szanse, jednak ryzykuje i staje oko w oko z rozrywką uwielbianą przez tysiące kapitolińczyków.
Tylko co takiego jest w dziewczynie z jednego z najbiedniejszych dystryktów, że ludzie ją kochają? I na ile Katniss jest gotowa, byle tylko wrócić cała i zdrowa do swojej rodziny? I czy przez swoją determinację i chęć walki nie narobi sobie wrogów w tych wyższych sferach?

To jest jedna z pierwszych książek, gdzie miałam do czynienia z postapokaliptyczną wizją świata. Wcześniej nie przemawiała do mnie taka forma, jednak zdecydowałam, że nie można zamykać się na jeden gatunek i trzeba pozwolić sobie na odrobinę szaleństwa. Dlatego też za zaoszczędzone pieniądze kupiłam sobie pierwszy tom trylogii „Igrzysk śmierci” i zaczęłam go czytać zaraz po wyjściu z księgarni. Byłam tak pochłonięta lekturą, że prawie wpadłam pod samochód a proste chodniki specjalnie tworzyły dziury, bym się o nie potykała. Książka totalnie mnie pochłaniała, a z rozdziału na rozdział byłam coraz bardziej pewna tego, iż było warto porzucić swoje uprzedzenia.


I niech los wam sprzyja!”

Z nudnej i szarej rzeczywistości przenosimy się do brutalnego świata Panem, gdzie okrutny system władz zmusza co roku wszystkie dystrykty do wydawania żywej daniny. Czy to tylko krwawa zabawa pomagająca zapełnić luki w programie telewizyjnym? Nie. W tym wszystkim kryje się nieco większa rysa, a wszystko zaczęło się od wojny, która była brzemienna w skutkach (więcej o niej w lekturze).
Autorka stworzyła główną bohaterkę, Katniss Everdeen, jako silną i zahartowaną przez los dziewczynę. Po śmierci ojca to właśnie ona przejmuje na siebie obowiązki głowy rodziny i robi wszystko, by zapewnić swoim bliskim lepszy byt (chociaż to bardzo trudne do zrealizowania). Na szczęście ojciec nauczył ją korzystania z łuku oraz łowiectwa, co wykorzystuje na każdym kroku.
Darzę ogromną sympatią Katniss. Owszem, bywały momenty, kiedy chciałam ją zdzielić po głowie parasolką czy czymś innym, ale nie mogę stwierdzić, jak sama bym zareagowała w danym momencie. Dziewczyna jest szczera, nie lubi udawać. Woli być sobą, niżeli marną kopią człowieka wyidealizowanego przez Kapitol. Moje serce zdobyła również tym, że jest gotowa do poświęceń, jeżeli chodzi o jej rodzinę czy przyjaciół. Nie obchodzą ją skutki. Walczy jak lwica o najbliższych, co naprawdę cenię, lecz takimi osobami łatwo manipulować. Tacy ludzie zazwyczaj bywają marionetkami innych, a tamci będą tyle razy poruszać nitkami, aż te popękają, a człowiek zostaje więźniem tej władzy.

Masz w sobie tyle uroku, co zdechła dżdżownica.”

Autorka wykreowała tak okrutny świat, a dopracowane opisy oraz dialogi wypierają na nas takie emocje i są tak realistyczne, że mamy wrażenie, iż książka wciąga nas w siebie i jesteśmy niewidocznymi obserwatorami. Nietuzinkowe postaci nadają smaku całej fabule, ich przeróżne charaktery mają swoje wytyczone role i całkowicie je wypełniają, więc nie mogę stwierdzić, że ktokolwiek jest tutaj jako zapychacz akcji. Narracja pierwszoosobowa w czasie teraźniejszym może nieco wytrącić z równowagi tych, którzy są przyzwyczajeni do czasu przeszłego, ale po jakimś czasie można się przyzwyczaić do tej sytuacji. Ja sama tak miałam i przyznam szczerze, że teraz wolę czytać książki właśnie z taką narracją, jaka jest w „Igrzyskach Śmierci”.
Wątku miłosnego jest tu tyle, co kot napłakał, czyli praktycznie wcale. Dodatkowo Katniss jest bardziej męska od swojego arenowego „chłopaka”, Peety. Jedyna chemia jaka jest między naszymi bohaterami to kwas. Moim zdaniem jest to zabieg pokazujący, iż również mamy coś do powiedzenia w takim świecie.
Książka zwraca uwagę na to, co może kiedyś wyniknąć z naszych wspaniałych reality show's. Mamy już celebrytów skaczących do wody, gwiazdy wyginające się na parkiecie w rytmie salsy czy innych tańców, ale są jeszcze inne programy, które wywołują u nas politowanie lub palpitacje serca na samą myśl, że trzeba przeczytać jego nazwę. „Igrzyska śmierci” pokazują, że być może za wiele lat możemy się również spodziewać takiej rozrywki, gdyż ludzie są wiecznie nienasyceni. To ostrzeżenie, by się w to nie zagłębiać, bo może wyniknąć wiele złego.

Podsumowując:
Igrzyska śmierci” to książka zadedykowana młodzieży, lecz starsi czytelnicy również mogą po nią sięgnąć. Wraz z Katniss przeżyjecie przygodę, która nakaże waszemu sercu kilka razy uciekać z klatki piersiowej. Ta książka nie pozwoli wam o sobie zapomnieć. Będziecie ją czytać tak długo, a jeżeli postanowicie odłożyć ją choćby na chwilę to będzie męczyć was uczucie pustki i ponownie po nią sięgnięcie. Powód jest tylko jeden – ogromnie uzależnia!

Moja ocena: 

Książki z trylogii „Igrzysk śmierci”:

Igrzyska śmierci”

W pierścieniu ognia”

Kosogłos”

Recenzja została zamieszczona na:

21 komentarzy :

  1. Szczerze mówiąc nie bardzo przemawiają do mnie tego typu dystopie, ale jednak sięgnę po nią, tylko po to, żeby sprawdzić, czy i ja dam się porwać. Wzbraniałam się rekami i nogami, ale zamówiłam ją w bibliotece... no i zobaczymy ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Książka jeszcze przede mną :) Chociaż filmy widziałam.

    OdpowiedzUsuń
  3. "Igrzyska śmierci" są jedną z moich ulubionych serii. Uwielbiam czytać dystopie, a ta książka jest zdecydowanie jedną z najlepszych :))
    Najbardziej podobała mi się chyba druga część, i już nie mogę się doczekać Twojej recenzji :D

    OdpowiedzUsuń
  4. Igrzyska to seria, za którą Colluns powinna btć nagradzana przez lata. Postać Katniss nie jest idealna, to dziewczyna z krwi i kości, której przyszło żyć w świecie ludzi równych i równiejszych. Jej największą wartością jest rodzina, to dla niej się poświęca, choć trudno szukać w niej męczennicy. I to mnie rak ujęło. Także to, że nie stara się tańczyć, jak jej Kapitol zagra, jest plusem.
    A świat po wojnie stworzony został tak realnie, że chylę czoła przed autorką.
    Ocena: 7/10

    OdpowiedzUsuń
  5. Zawiodłam się na tym cyklu, choć w sumie pierwszy jego tom był chyba najlepszy z całej trójki. Co mi się w nim nie podobało? A chociażby to, że był reklamowany jako niezwykle brutalny i sprawiający, że każdemu człowiekowi włos się na karku zjeży. Ja praktycznie wynudziłam się na tej książce, ponieważ nie wzbudziła we mnie żadnych emocji. Oczywiście fakt, że w wykreowanym przez Collins świecie ludzie ginęli tylko po to, by zapewnić rozrywkę bogatym jest czymś strasznym, ale niech w takim razie zostanie opisane to w taki sposób, by zrobiło to na tych czytelnikach naprawdę duże wrażenie. Dlatego nie oceniałabym tej powieści w kategorii strasznych, bo w żadnym wypadku takie nie było.

    Całość tej serii o wiele bardziej podoba mi się ze względu na ekranizacje. W moim odczuciu filmowcy genialnie zabrali się za swoją pracę. Cykl równie dobrze mógłby dla mnie nie istnieć, bo im dalej w treść się zagłębiałam, tym nuda stawała się coraz większa.

    OdpowiedzUsuń
  6. Przez tak długi czas wstrzymałam się przed wzięciem tej trylogii do rąk - i niech dalej tak pozostanie :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Mile wspominam "Igrzyska Śmierci". Zgadzam się również z tym stwierdzeniem, że Katniss jest bardziej męska od Peety. Co jak co, ale taka jest prawda ^^ Widać to nawet lepiej w filmie.

    OdpowiedzUsuń
  8. Uwielbiam "Igrzyska śmierci", jedna z lepszych książek jakie czytałam, jest ona po prostu genialna :)
    Musze sobie w tym roku kolejny raz przeczytac całą trylogie :)
    Pozdrawiam i zapraszam do mnie Inna
    happy1forever.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  9. Tak dawno czytałam całą trylogię. :o

    OdpowiedzUsuń
  10. Widziałam film, po książkę nie sięgnę. :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Jeszcze nie przeczytałam choć od dawna mam zamiar.

    OdpowiedzUsuń
  12. Czytałam książki, widziałam film i uwielbiam :D

    Pozdrawiam,
    books-culture.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  13. Igrzyska są jedną z moich ulubionych trylogii :)
    http://karmeloweczytadla.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  14. Książki nie czytałam, choć mam ją na swojej półce, więc pewnie niebawem się za nią zabiorę. Ale za to oglądałam ekranizację, która szalenie przypadła mi do gustu.

    OdpowiedzUsuń
  15. Uwielbiam całą serię. Chyba już nigdy nie znajdę książki, która mnie tak poruszy :)
    Thievingbooks.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  16. Cała seria jeszcze przede mną, ale z pewnością ją nadrobię! Ale jak zobaczyłam tytuł Twojego bloga od razu wiedziałam, że będę tutaj częstym gościem! Jest świetny! ;)

    Pozdrawiam ;)

    OdpowiedzUsuń
  17. Uwielbiam całą trylogię! Czytałam ją kilka lat temu, jak jeszcze nie było o niej tak głośno i niesamowicie mnie wciągnęła. :)

    OdpowiedzUsuń
  18. jak dla mnie to najlepsza trylogia ever! :)

    OdpowiedzUsuń
  19. Uwielbiam całą trylogie! Igrzyska śmierci to pozycja, którą trzeba przeczytać, może nie każdemu się spodoba, ale i tak warto :)
    Pozdrawiam i zapraszam do mnie INNA
    http://happy1forever.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  20. Jestem ciekawa, czy by mi się ta seria spodobała. Z filmów oglądałam pierwszy, ale mi się okropnie przereklamowany wydał. Nudziłam się jak mops...

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za przybycie w moje skromne progi.
Mam nadzieję, że oferowana przeze mnie treść przypadła Państwu do gustu. Będę przeszczęśliwa, kiedy zostanę nagrodzona komentarzami. To tak niewiele, a potrafi sprawić radość!

Szablon stworzony z przez Blokotka. Wszelkie prawa zastrzeżone.